نظر الف پناهی برای کتاب کنیل وورث

قشنگ بود. فقط اونجایی که هی جلوی ملکه زبونش بند میمومد و نمیتونست بگه چی شده خیلی اعصابم خرد شد. و این دختر چه احمق بود که بدون نظر پدرش فرار کرد و به امید اون لرد نشست.