نظر N برای کتاب کودکان سایبری

بخواهم کل مفهوم «کودکان سایبری» را خیلی ساده بیان کنم: اینترنت دشمن کودک نیست؛ اما کودکِ بدون آموزش می تواند در اینترنت آسیب پذیر باشد. بنابراین وظیفه والدین این نیست که فرزندشان را برای همیشه از دنیای دیجیتال جدا کنند. وظیفه آن ها این است که به کودک یاد بدهند چگونه در این دنیا زندگی کند، خطر را تشخیص دهد، از خودش مراقبت کند و در عین استفاده از فناوری، زندگی واقعی اش را از دست ندهد. مهم ترین مهارتی که باید به کودک یاد بدهیم شاید مهم تر از اینکه کودک بداند چگونه یک برنامه را نصب کند، این باشد که بداند: «چه زمانی نباید از آن استفاده کنم؟» مثلاً: وقتی کسی ناشناس از من اطلاعات شخصی می خواهد → نه. وقتی چیزی من را می ترساند → به یک بزرگسال قابل اعتماد می گویم. وقتی کسی در اینترنت مرا تهدید می کند → پاسخ احساسی نمی دهم و موضوع را گزارش می کنم. وقتی چیزی را نمی دانم → قبل از انجام دادن، سؤال می کنم. وقتی زمان استفاده تمام شده → گوشی را کنار می گذارم. این ها همان سواد دیجیتال واقعی هستند. به نظر من پیام انسانی کتاب را می توان این طور فهمید: نه آزادی مطلق درست است و نه کنترل مطلق. اگر کودک کاملاً آزاد باشد، ممکن است در معرض خطر قرار بگیرد. اگر هم دائماً کنترل شود، ممکن است احساس کند والدین به او اعتماد ندارند. روش بهتر، آزادی همراه با آموزش و مسئولیت است. مثلاً به جای: «گوشی را بده ببینم با چه کسی حرف زدی!» می توان گفت: «اگر کسی در اینترنت حرفی زد که ناراحتت کرد، می توانی به من بگویی. قرار نیست به خاطر گفتنش تنبیهت کنم.» این جمله می تواند اعتماد کودک را بسیار بیشتر کند.