«بهترین خوددوستی، نه در لذتِ آنی، که در «خود نظم دهیِ هیجانی» و «تابآوریِ معناگرا» ست. از نگاهِ روانشناسیِ اسلامی، وقتی خود را امانتِ خدا بدانی، اضطرابِ کمالگرایی و افسردگیِ خودسرزنشگری را کنار میگذاری و با مهربانی، مسیرِ رشد را هموار میسازی. این دقیقاً همان «رضایت از قضا» و «حسنِ ظن به خدا» ست. 🌱»