نظر امیرحسین فروتن برای کتاب صوتی بادها

"باد ها" از اون کتابایی نیست که بشینی راحت بخونیش و بگی خب تموم شد رفت حالا دیگه بریم پی کارمون. نه یه جورایی آدمو می بره توی فکر، البته نه از اون فکرای قشنگ و رمانتیک، بیشتر از اون مدل فکرایی که یه گوشه ذهنت ولت نمیکنه. یوسا انگار داره با خودِ زندگی کل کل میکنه؛ با پیری، تنهایی، آزادی، عشق، خاطرات و این که اصلاً ما داریم زندگی میکنیم یا فقط داریم روزا مونو بیخود پشت سر میذاریم. بعضی جاهاش با خودم گفتم خب بزرگوار، این دیگه چه جور فکراییه؟ ولی کمی بعد تر دیدم اتفاقاً همین حرفای عجیبش یه چیزایی توی ذهنمو تکون داد. کتاب یه تلخی خاصی داره، ولی تلخیش بیخود و سرسری نیست. از اون تلخی هاییه که آدم یه جاهایی می فهمه خودش هم انگار یه چیزایی رو نمیخواد ببینه و یه چیزایی رو هم خیلی بزرگ ببینه. در کل، «بادها» با وجود کوتاه بودنش برای من بیشتر از یه داستان معمولی بود؛ یه جورایی یه جور نشستن رو به روی خودم بود، بدون اینکه بتونم به راحتی از زیر فشارش فرار کنم.