نظر امیرعلی شکری برای کتاب صوتی بادها

کتاب که تموم شد، یه حس عجیبی می گیرید؛ نه غم، نه حسرت، یه جور سکوت سنگین. یوسا اینجا نمی خواد حماسه ببافه، می خواد بذاره توی مغز یه پیرمرد صدساله که راه خونه اش رو گم کرده. راوی بین خاطرات و خیابون های مادرید سردرگمه و چون خودش نمی فهمه کجاست، شما هم حس می کنید دارید توی مه راه می رید. نقطه قوت کتاب دقیقاً همینه؛ دیگه خبری از اون نثر پُرشکوه یوسا نیست، جاش یه تک گویی درونیِ منگ و آشفته اومده که ترس از فراموشی رو ملموس می کنه. نکته اش اینه که یوسا پشت این ماجرای ساده، یه نیش تلخ به دنیای مدرن می زنه. جایی که سینما تعطیل شده و هنر مرده. اون جناس عنوان (باد پاییزی و باد شکم) یه شوخی سیاهِ ناجور بود که ته دلتون رو خالی می کنه. خلاصه اینکه اگه دنبال هیجان و ماجرای پرپیچ وخمی، سراغش نرید. ولی اگه دوست دارید یه نویسنده کهنه کار رو توی ضعیف ترین و انسانی ترین لحظه هاش ببینید، همین حالا بخونیدش. تمومش کردید و هنوز حس می کنید اون باد سرد آخرش تو خونه می پیچه.