نظر حسین علی اف برای کتاب خندید و رفت...

واقعاً کسی هست که حقی از این همه شهید بر دل و گردن خویش احساس نکنه یا منتی نباشه و از سوی شهیدان هم احساس نزدیکی و صمیمیت و حتی رفاقت نکنه!!! اگر هست، ناراحت نباشید، اشکالی ندارد. در اولین فرصت، در هر شهر یا استان که ساکن هستید، به معراج یا مزار و منزلگاه شهدای محل زندگی بروید و نیت کنید و ببینید کدام شهید یا شهیدان به دل شما راه باز می کنند و احساس محبت و گرمی و نزدیکی به عکس یا قبر آن ها می کنید، بروید بر سر مزار، از شهید بخواهید آنچه که برایتان تهیه یا به دست آوردنش سخت است، خودت نمی تونی! می خوام کمکتون کنم. حاجت خوب بخواهید از شهدا، مثل قبولی دانشگاه و ازدواج و همسر خوب و فرزند صالح و چیزهای باارزش و هم و ماندنی، چه دنیایی، چه غیر دنیایی، ولی دنیایی عیان تره و نتیجه زودتر دیده میشه. اگر رفتید و خواستید و دادن بهتون و گرفتین، نمی خواد خودتون رو مدیونشون بدونید، چون از جان مهم تر نیست که برای خدا و ملت و میهن دادند و حداقل باهاشون رفاقت کنید و اگر بیشتر خواستید براشون کنید، به وصیت نامه شهید مراجعه و عمل کنید و بیشتر کنید، ببینید پدر و مادرشون در حیات هستند، روزی سری به آن ها از سوی فرزندشان بزنید. این کتاب دارای نقل داستان که نه، سندی از روزگار بهترین های ملتی و عزیزترین های خانواده هایی است که نمیشه گفت فقط نیستند و تمام شدند، بلکه بالعکس، آن ها زنده اند و نزد پروردگارشان روزی می خورند و روزی در ظهور بازخواهند گشت به همین دنیا که معلوم نیست ما با چه عاقبتی رفته ایم.