نظر محمّد جهانی اسد برای کتاب صوتی درخت بخشنده

اوّلین باری که این کتابو خوندم، ده سالم بود، زدم زیر گریه. سعی کردم همه ی کتابای شِل رو بخونم، یک زرافه و نصفی، لافکادیو و... سال ۹۹ و که قبل از اتمام قرن ۱۹ بود، شِل دیگه نقاشی نکرد، ننوشت، نفس نکشید. برای خودم آرزو چیدم و درست کردم، گفتم منم که قراره یه روز بمیرم، کاش بنویسم، درحالیکه نقاشی کردن بلد نیستم. الآن تقریباً سی سال ازش گذشته و بازم هروقت کتاب های با احساسشو دستم میگیرم و میخونم، میگم: «واقعا چقدر زود دیر میشه».