نظر امیرحسین فروتن برای کتاب صوتی عصبانیت‌های عصر ما

وقتی این کتاب رو گوش دادم دلم شکست. نه اینکه حرف تازه ای باشه؛ درد خودم رو توی این کتاب شنیدم. سالها فکر میکردم من آدم بدی هستم، زود جوش و بد اخلاق، برای همین با همه می جنگیدم. اما هورنای میگه ریشه جای دیگه ای هست؛ پشت این عصبانیت ها یک عالمه ترس و ناامنی نشسته. از بچگی یادمون دادن باید قوی باشیم، باید همه از ما راضی باشن، نباید اشتباه کنیم و... این *بایدهایی* که میگه، انگار دارن زندگی منو تعریف می کنن. جامعه هم بی گناه نیست. توی این رقابت و مقایسه ی بی امان، همه مضطربیم، همه از هم دلخوریم، اما هیچکس جرئت نداره بگه می ترسم. خشم رو قورت میدیم و بعد می ره ته دلمون و از جای دیگه ای سر در میاره: قهر، کنایه، دلخوریهای کوچیکی که جمع میشن و یک روز منفجر میشن. بیشتر از هر چیزی دلم گرفت که چقدر از خود واقعی مون دور شده ایم. من سالها فکر میکردم عصبانی ترین آدم دنیا منم، ولی حالا می فهمم فقط آدمِ ترسیده ای بودم که بلد نبود ترسش رو به زبون بیاره. کاش زود تر این کتاب رو خونده بودم؛ شاید اینقدر با خودم و بقیه نمی جنگیدم. برای من این کتاب فقط یه کتاب نبود؛ یه آینه ی واقعی بود..