نظر امیرحسین فروتن برای کتاب صوتی مسیر آرامش

راستش من با یک ذهن داغون و پر سر و صدا رفتم سراغ این کتاب؛ ذهنی که از صبح تا شب یا دارد گذشته را نشخوار می کند یا برای فردا بد ترین سناریو ها را می سازد. حرفهای کتاب برایم تازگی نداشت، اما عجیب به دلم نشست. اینکه آرامش قرار نیست یک جایی بیرون منتظر آدم باشد؛ بیشترش به این بر میگردد که آدم با اتفاقها چطور برخورد میکند و چقدر اجازه می دهد هر چیزی اعصابش را به هم بریزد. در عین حال چیزی که برای من خیلی جالب بود، شباهت یا حتی میشود گفت انطباق کامل این آموزه ها با اصول رواقی گری است؛ مخصوصاً همان تفکیک معروف بین چیز هایی که تحت اختیار ماست و چیز هایی که نیست. واقعاً چرا باید برای چیزی که دست من نیست، خودم را از درون تیکه تیکه کنم؟ البته گفتنش راحت است و عمل کردنش برای یک آدم بی قرار مثل من، خب قصه ی دیگری است. من هنوز با کوچک ترین اتفاقها، ذهنم هزار جا میرود. ولی کتاب حداقل یک چیز را توی سرم کاشت و آن اینکه قرار نیست دنیا آرام شود، این منم که باید وسط این شلوغی ها، یاد بگیرم کمتر خودم را آشفته و آسیب پذیر کنم.