نظر امیرحسین فروتن برای کتاب صوتی آخرین آرزو

آخرین آرزو را که خواندم، اولش فکر کردم با یک داستان فانتزی معمولی طرفم؛ هیولا، جادوگر، شمشیر و موجودات عجیب و غریب. ولی کم کم دیدم پشت این شلوغی ها، آدم هایی هستند که خیلی شبیه خود ما زندگی می کنند؛ خسته، زخمی، تنها و دنبال یک دلیل برای ادامه دادن. گرالت برای من از همه جالب تر بود. نه قهرمانِ همیشه خوشحال و شکست ناپذیر است، نه آدمی که دنیا را سیاه و سفید ببیند. خودش هم انگار از این زندگی خسته شده، ولی باز بلند می شود و کارش را انجام می دهد. این قسمت را خوب می فهمم؛ اینکه گاهی آدم نه امید دارد، نه انگیزه، فقط ادامه می دهد چون چاره ی دیگری ندارد. داستان ها ساده و سرگرم کننده اند، اما بعضی جا ها تلخی عجیبی زیر شان پنهان است. انگار نویسنده می خواهد بگوید هیولا ها همیشه آن موجودات ترسناک نیستند؛ گاهی آدم ها از آن ها خطرناک ترند. من با حال خراب خودم، عجیب با فضای کتاب کنار آمدم. شاید چون این دنیا هم مثل دنیای واقعی، عادلانه نیست؛ فقط کمی جادو بیشتر دارد.