نظر امیرحسین فروتن برای کتاب صوتی اسم رمز پرستوی آبی

این کتاب رو که تموم کردم، یه چند دقیقه فقط نشستم و زل زدم به دیوار. نمی دونم اثر دارو بود یا خود داستان، ولی همه چی توی ذهنم قاطی شده بود. جاسوسی، خیانت، خانواده... انگار هیچ کدوم سر جای خودش نبود. بیشتر از هر چیزی، خیانتش به خواهرش حالمو گرفت. آدم فکر میکنه حداقل بین خانواده یه ذره امنیت هست، ولی این کتاب نشون میده گاهی نزدیک ترین آدم زندگی، همونیه که بیشتر از همه غافلگیرت میکنه. نویسنده، داستان رو خیلی خوب جلو برده. هر چی جلو تر میرفتم، بیشتر حس میکردم دارم وارد یه دنیای عجیب میشم که توش هیچکس اون آدمی نیست که نشون میده. چند بار پاوز کردم، نه چون خسته شده بودم، چون مغزم دیگه نمی کشید. الآنم دقیق نمی دونم از کتاب خوشم اومد یا نه. فقط میدونم بعد از خوندنش یه حس بدی از بی اعتمادی توی دلم مونده. انگار هر آدم آرومی میتونه یه راز خیلی بزرگ پشت لبخندش مخفی کرده باشه...