نظر گندم برای کتاب شور خزان

من معمولاً خیلی اهل کتاب‌های روان‌شناختی نیستم، چون اغلب ریتم کندی دارند و به سختی می‌توانم تا انتها با آن‌ها همراه بمانم. این کتاب را بیشتر به خاطر اعتمادی که به انتشارات نسل نواندیش داشتم تهیه کردم، اما از همان صفحات ابتدایی متوجه شدم با کتابی متفاوت روبه‌رو هستم. به جرأت می‌توانم بگویم بعد از «دالان بهشت» و «بامداد خمار»، سال‌ها بود کتابی با این میزان کشش و جذابیت نخوانده بودم. شخصیت‌پردازی‌ها بسیار دقیق و باورپذیر بودند؛ هر شخصیت جایگاه خودش را داشت و رفتارها و تصمیم‌هایش کاملاً با روند داستان هماهنگ بود. هیچ‌چیز مصنوعی یااغراق‌شده به نظر نمی‌رسید. یکی از ویژگی‌های برجسته کتاب، ریتم متعادل و هماهنگ آن است. داستان درست مثل خود زندگی پیش می‌رود؛ گاهی تلخ، گاهی شیرین، گاهی امیدوارکننده و گاهی دردناک. اتفاقات به شکلی طبیعی رخ می‌دهند و همین باعث می‌شود خواننده به راحتی با شخصیت‌ها همذات‌پنداری کند و درگیر سرنوشت آن‌ها شود. مدت‌ها بود کتابی نخوانده بودم که تا این اندازه مرا با خود همراه کند و بعد از تمام شدنش همچنان در ذهنم باقی بماند. برای من، این کتاب بدون تردید یکی از بهترین و ماندگارترین کتاب‌هایی بود که در سال‌های اخیر خوانده‌ام و تجربه‌ای لذت‌بخش و ارزشمند را رقم زد.