نظر zahra برای کتاب آشتی با خدا از طریق آشتی با خود راستین

اسم کتاب اولش یه حس عجیبی بهم داد انگار قراره درباره آشتی بعد از یه قهر باشه ولی هرچی جلوتر رفتم فهمیدم نویسنده بیشتر میخواد ریشه این فاصله رو نشون بده تا فقط درباره آشتی حرف بزنه چیزی که بیشتر از همه دوست داشتم این بود که کتاب از همون اول اصرار نداره فقط عبادت بیشتری انجام بدیم بلکه سعی میکنه اول نگاه آدم به خدا رو عوض کنه چون وقتی شناخت درست نباشه حتی عبادت هم یه کار از روی عادت میشه این بخش برای من از همه قشنگ تر بود یه نکته دیگه که باعث شد با کتاب ارتباط بگیرم این بود که نویسنده مدام آدمو برمیگردونه سمت خودش و نمیذاره همه تقصیرا رو گردن شرایط یا بقیه بندازه چند بار موقع خوندن حس کردم بعضی سوالایی که مطرح میکنه دقیقا خطابش با خودمه البته یه جاهایی احساس کردم بعضی توضیحا طولانی شده و میشد همون مفهوم رو کوتاه تر گفت چون وقتی چند مثال پشت سر هم میاد ریتم کتاب یه کم کند میشه در کل چیزی که از این کتاب برای من موند این بود که آشتی با خدا یه اتفاق لحظه ای نیست و از شناخت شروع میشه نه از ترس و عادت به نظرم ارزش خوندن داشت چون بیشتر از اینکه بخواد جواب آماده بده باعث شد خودم بیشتر به رابطه ای که با خدا دارم فکر کنم