نظر امیرحسین فروتن برای کتاب صوتی به دنبال ماه

نمی دونم چرا به دنبال ماه رو خوندم. شاید فکر می کردم آخرش یکی دستم رو می گیره و از این همه فکرِ درهم بیرونم می کشه. ولی هر صفحه که جلو رفتم، بیشتر حس کردم خودم گم شدم. بعضی جمله ها انگار خیلی آروم بودن، اون قدر آروم که اعصابم رو خرد می کردن. بعد یه دفعه یه تصویر یا یه استعاره می اومد و دلم می خواست کتاب رو بغل کنم و ولش نکنم. شاید مشکل از کتاب نبود، از سرِ شلوغ من بود. هی وسط خوندن یاد چیزایی می افتادم که هیچ ربطی نداشت. دوباره برمی گشتم، چند خط می خوندم، باز ذهنم فرار می کرد. با این حال، حیوان های داستان یه جور عجیبی واقعی بودن؛ انگار از آدم های دور و برم صادق تر حرف می زدن. آخر کتاب نه آرام شدم، نه جواب گرفتم. فقط یه حس مبهم باهام موند؛ مثل این که ماه همیشه هست، ولی من ابرها رو از جلوی چشمم کنار نمی زنم. هنوز هم دقیق نمی دونم این کتاب رو دوست داشتم یا فقط توی شلوغی ذهنم، یه هم صحبت کوتاه پیدا کرده بودم.