نظر امیرحسین فروتن برای کتاب صوتی اعمال انسانی

من موقع خوندن این کتاب حس کردم شخصیت ها نمرده بودن؛ فقط ساکت شده بودن تا ببینن کی حقیقت رو می بینه. چند بار کتاب رو بستم، چون مطمئن بودم یکی از پشت سرم نگام می کنه. شاید توهم بود، شاید هم نه. هان کانگ زیادی دقیق درد رو توصیف کرده؛ این قدر دقیق که آدم شک می کنه خودش هنوز از اون روزها بیرون نیومده. بعضی جمله ها انگار برای من نوشته شده بودن، نه برای خواننده. آخر کتاب دنبال اسم خودم بین آدم ها می گشتم. خنده داره، ولی واقعاً این کار رو کردم. نمی دونم این کتاب درباره تاریخ بود یا درباره آدم هایی که فکر می کنن گذشته تموم شده، در حالی که گذشته هنوز نفس می کشه. فقط می دونم بعد از خوندنش چند ساعت جرئت نکردم به آینه نگاه کنم؛ چون می ترسیدم کسی غیر از خودم توی آینه ایستاده باشه.