نظر سپیده شفائی برای کتاب من به جای او

نمیدونم این داستان آیا ته مایه ای از واقعیت هم داشت یا نه، بهرحال تا ۱/۵ انتهای داستان، رمانی جذاب و بسیار انگیزشی ای بود. این که در دنیایی پر از تبعیضهای طبقاتی، فرهنگی، جنسیتی و نژادپرستانه در کره اشغال شده توسط ژاپن و در امریکای در حول و حوش جنگ جهانی دوم، یک دختر جوان کره ای که برده دختری همسن و سال و شبیه خودش بود، انقدر هوش، سختکوشی و جسارت داشت که با وجود نرفتن به مدرسه در کره خوندن و نوشتن به زبان کره ای و تا حدی ژاپنی رو اموخت . وقتی همراه اربابش به ژاپن رفت، اونجا انگلیسی رو اموخت و بعد متاسفانه به دلیل یک اتفاق عشقی و سیاسی برای بانوش توسط پدر بانوش مجبور شد به عنوان بدل بانو به عنوان یک زن آسایشگر کره ای به میان ارتش ژاپن در چین اعزام بشه، اونجا از اردوگاه فرار کرد ولی زخمی شد بعد از نجات، تونست در چین برای خودش زندگی مستقلی درست کنه و مهمتر از همه اینکه بالاخره تونست معشوقش رو هم در چین پیدا کنه، سپس به عنوان خدمتکار یک خانواده امریکایی به امریکا سفر کرد و در امریکا به دانشگاه رفت و درنهایت در اوضاع بهم ریخته بعد از جنگ جهانی دوم، از امریکا و از طریق اروپای جنگ زده به چین جایی که معشوقش در اونجا حضور داشت برگشت، !! خطر اسپویل!! مشکل من انتهای رمان بود که برام اصلا قابل فهم نبود که چرا در نهایت چنین دختر سختکوش و باهوشی، به شکلی پیش پا افتاده و از نظر من احمقانه، خودخواسته زندگی خودش رو تقریبا نابود کرد. انگار انتهای این رمان می خواست نشون بده که درپیچ و خم زندگی، در نهایت اربابی که از اوج سقوط کرده به خاطر طرز فکر و تربیتش، باز هم می تونه به جایگاه اربابی اش برگرده و برده ای که به اوج رسیده هم به خاطر طرز فکری که براش نهادینه شده، همچنان برده باقی می مونه.