نظر amir hossin shajee برای کتاب صوتی بیچارگان

اوایلش واقعاً حوصله ام سر رفت. نامه های ماکار آنقدر پر از زاری و خودنمایی در عذاب کشی بود که چند بار کتاب را بستم. با خودم گفتم «مگر این مرد قرار است تا آخر اینقدر قربانی بازی کند؟» اما کم کم، وقتی وارنکا پاسخ می داد و لایه های شخصیت شان باز می شد، گیر کردم. برای من قدرت کتاب در تناقض هایش بود؛ همان جایی که ماکار از فقر می نالد اما پول آخرش را خرج کفشِ وارنکا می کند، یا جایی که از تحقیر شدن می ترسد ولی خودش را بیشتر تحقیر می کند. داستایوفسکیِ جوان هنوز چکش کاریِ رمان های بزرگ ترش را ندارد، اما همان جرقه های نبوغ درش هست؛ آن نگاه تیز به روان آدم هایی که در لاک فقر، هم قربانی اند هم جلادِ خودشان. نهایتاً برایم کتابی ماند که نه دوستش داشتم، نه می توانستم ازش متنفر باشم. بیشتر شبیه فیلمی سیاه وسفید از زندگی آدم هایی بود که نمی خواهی باشی، اما می فهمی چرا هستند. اگر دنبال داستایوفسکیِ نفس گیر و شگفت انگیز هستی، این کتاب نیست؛ اما اگر می خواهی ببینی یک نابغه چطور شروع کرده، ارزش خواندن دارد.