نظر امیرحسین فروتن برای کتاب صوتی آرامش

من این کتاب رو گرفتم چون فکر کردم قراره یه چیزی یادم بده که زود آروم بشم، ولی راستش هم آروم شدم هم نشدم. اصلاً نمی دونم چطور بگم. بعضی صفحه ها رو که می خوندم حس می کردم نویسنده داره یه حرف خیلی مهم می زنه، ولی تا می رسیدم صفحه بعد یادم می رفت حرفش چی بود. یه چیزی هم که بود هی درباره ذهن و توجه و نفس کشیدن می گفت. منم چند بار نفس عمیق کشیدم، ولی بعدش گوشیم زنگ خورد، همه چی از یادم رفت. شاید تقصیر خودم باشه، شاید هم کتاب باید ساده تر می نوشت. بعضی جمله ها رو سه بار خوندم، آخرش گفتم ولش کن، حتماً بعداً می فهمم، که نفهمیدم. از یه طرف حس می کنم کتاب خوبیه، چون خیلی ها تعریفش رو می کنن. از یه طرف هم با خودم می گفتم خب این همه صفحه که آخرش بگه آروم باش؟ یعنی همین؟ شاید منظورش چیز دیگه ای بوده، نمی دونم. نکته عجیب اینه که با اینکه خیلی چیزهاشو متوجه نشدم، دلم نمی اومد کتاب رو کنار بذارم. انگار یه حسی داشت که می گفت ادامه بده، شاید صفحه بعدی اون چیزیه که دنبالش می گردی. ولی آخر کتاب هم دقیق نفهمیدم اون چیز چی بود. در کل به نظرم کتاب بدی نبود، ولی من خیلی باهاش ارتباط نگرفتم. شاید مشکل از من باشه که حوصله این مدل کتاب ها رو ندارم، یا شاید باید یه بار دیگه بخونمش. البته فعلاً بعید می دونم دوباره سراغش برم، ولی نمی گم هیچ وقت. خلاصه یه کتاب بود که خوندم، یه چیزایی ازش یادم مونده، یه چیزای خیلی بیشتری هم یادم نمونده!