نظر امیرحسین فروتن برای کتاب صوتی در کشور مردان

من دقیقاً نمی دونم این کتاب چی می خواست بگه، یعنی یه چیزایی دستگیرم شد ولی نه کامل. اولش فکر کردم داستان یه خانواده معمولیه، بعد دیدم نه، انگار همه از یه چیزی می ترسن ولی هیچ کس درست حسابی نمیگه قضیه چیه. اینش یه کم اعصابمو خورد کرد، چون دوست داشتم زودتر بفهمم. یه جاهایی هم احساس کردم داستان اصلاً جلو نمیره. فقط آدم ها حرف می زنن یا فکر می کنن. البته شاید همینش خوب بوده، نمی دونم. من بیشتر دنبال این بودم که یه اتفاق خاص بیفته. چند بار کتابو بستم، بعد دوباره گفتم حالا تا اینجا اومدم بذار تمومش کنم. از اون پسره خوشم اومد، چون حس می کردم خودش هم خیلی چیزا رو نمی فهمه. منم دقیقاً همین حسو داشتم. شاید اگه بزرگ تر بود داستان فرق می کرد، نمی دونم. آخرش هم یه جور تموم شد که گفتم «خب که چی؟» بعد یکی دو ساعت بعدش هی یادش افتادم. یعنی انگار هم خوشم نیومد، هم یه چیزی داشت که ذهنمو ول نمی کرد. نمی دونم شاید ارزشش همین باشه. در کل کتاب بدی نبود، فقط فکر کنم برای آدمایی که زیاد کتاب سیاسی یا جدی می خونن بهتر باشه. من بعضی جاهاشو اصلاً نفهمیدم، ولی حس غم و ترسش واقعاً به آدم منتقل می شد. شاید اگه یه بار دیگه بخونمش، نظرم عوض بشه، شاید هم نه.