نظر آرنیکا برای کتاب شب‌های روشن: داستانی عاشقانه از خاطرات یک رویا پرداز

درسِ بزرگِ «رها کردن» بزرگ ترین درس این کتاب، در لحظه ای است که ناستنکا به سراغ معشوق سابقش می رود. راوی نه عصبانی می شود و نه قربانی. او با درکی عمیق از ماهیت عشق، او را می بخشد و حتی برایش خوشحالی می خواهد. این پایان تلخ اما پخته، به شما می آموزد که عشقِ حقیقی یعنی خواستنِ خوشبختیِ طرف مقابل، حتی اگر در آن جایی نداشته باشی. این بلوغ عاطفی، رمان را از سطح یک عاشقانه معمولی فراتر می برد.