نظر مریم درویشی برای کتاب سیرکی که می‌گذرد

این رمان مثل بیشتر کارهای مودیانو داستان محور نیست، حال ومحور است. نقطهٔ قوتش فضای مه آلود، سکوت ها، و حس گم گشتگی شخصیت هاست؛ خواننده را وارد دنیایی می کند که همه چیز نیمه روشن و نیمه پنهان است. اما نقطهٔ ضعفش همین جاست: اگر دنبال داستان پرکشش باشی، کتاب ممکن است کند و خیلی مینیمال به نظر برسد. شخصیت ها عمداً مبهم اند و اتفاق ها کم، اما همین ابهام برای کسانی که سبک مودیانو را دوست دارند، جذاب و شاعرانه است