نظر مصطفی صدر برای کتاب صوتی آنگه که خودم را یافتم

یالوم در این کتاب، با وجود جایگاه برجسته اش در روان پزشکی، گاه بیش از اندازه بر موفقیت ها، توانایی ها و تجربه های شخصی خود تأکید می کند؛ تا جایی که روایت، در برخی بخش ها، از خاطره نگاری صادقانه به خودستایی غیرمستقیم نزدیک می شود. البته چون این اثر حاصل سال های پایانی زندگی اوست، می توان این رویکرد را تلاشی برای ثبت میراث فکری و حرفه ای اش نیز دانست. با این همه، مهم ترین نقد کتاب آن است که یالوم بیش از آنکه فیلسوفی صاحب اندیشه ای نو باشد، مفسری توانمند و درمانگری چیره دست است؛ او اندیشه های بزرگ فیلسوفان و نویسندگانی چون نیچه، شوپنهاور، هسه و داستایفسکی را به زبانی روان و کاربردی برای زندگی ترجمه می کند، نه اینکه دستگاه فلسفی تازه ای بنا نهد.