نظر رضا ا-خ برای کتاب صوتی گیله مرد

گیله مرد قهرمان داستان شخصیت خاصی است. یک شمالی معمولی است که شورش کرده و زنش را کشته اند. اما بزرگ ترین ویژگی اش این است که حرف نمی زند. تمام داستان منتظریم یک چیزی بگه یا یک اعتراضی بکنه اما فقط راه می ره و فکر می کنه. سکوت به نظرم یک ترفند حساب شده است که می خواهد بگوید گاهی خشم فروخورده، از صدها فریاد تأثیرگذارتر است. بازی علوی با زمان هم جالب است. یکجا توی جاده ایم باران می بارد و پوتین ها توی گل فرو می روند، یک دفعه هم، می بینیم که برگشته ایم به خانهٔ قدیمی، به حیاط و به لباس های همسرش. این خیلی هوشمندانه کار سده، شاید علوی می خواهد بگوید که یک انسان حتی وقتی دارد به سمت اعدام می رود ذهنش آزاد است که هر کجا بخواهد برود. در زندگی واقعی هم همین است، توی سخت ترین لحظات، یاد یک چیز بی ربط می افتیم. سیاست هم در گیله مرد واضح نیست؛ علوی قضاوت نمیکنه بلکه می گذارد خود موقعیت این را نشان بدهد. ژاندارمی که اسمش محمدولی است در ظاهر یک آدم بی رحم است، اما نویسنده نشون میده که ترسوست. به نظرم علوی با ظرافت می گوید که قدرت ذاتا ترسو است و این را نمی تواند پنهان کند. آن مرد بلوچ هم برایم خیلی غم انگیز است. او آدمی ساده است که فکر می کند با همراهی با قدرت نجات پیدا می کند. این برای من یک نقد سیاس کامل است در پوشش یک داستن کوتاه. جنگل و باران هم فقط برای فضاسازی نیستند. باران و جاده و مه سنگین که همه چیز را می پوشاند، یعنی سرگشتگی این افراد. آدم ها در شرایطی گیر کردن که نه راه پس دارند نه راه پیش. جنگل نماد همان چیزی است که مرد از دست داده. یک پناهگاه امن. برای او خاطره، هویت و همه چیزی است که سعی می کنند از او بگیرند. من داستانشو دوست دارم جدا از همه نکاتش، به خاطر سکوت قهرمانش!