نظر somayeh tohidlou برای کتاب صوتی شهر و دیوارهای بی‌ثباتش

اولین کتابی از موراکامی بود که خوانده ام. کتاب کشش خودش را داشت و به اندازه کافی استعاری بود، اما تکلیفم با کتاب چندان معلوم نبود. می دانستم انواع استعاره ها هست. این کتاب سورئال که گویی در تمایز بین دنیای سنت و مدرنیته؛ بین خودآگاه و ناخودآگاه انسان؛ بین پیری و جوانی؛ بین رویا و واقعیت قدم برمی داشت، به حافظه تاریخی با نماد کتابخانه بسیار توجه داشت. رسیدن به آرمانشهرش بدون حضور سایه هایی که ارتباط، زمان، رنج، فقدان و... را در بر می گرفت ممکن بود. هرچه آگاهی افزون تر دیوارها و مرزهای دنیای خیالش جابه جا می شد، دنیای درون ناخودآگاه که مثلا ارمانی بود و بدون رنج تغییر می کرد و این دیوارهای بی ثبات می توانست معیاری برای ارتباط این دو دنیای موازی باشد. عجیب نر انکه نویسنده با دلش توانست دنیای واقعی را بیابد نه با عقلش. درباره کتاب گفته اند که حدیث نفس موراکامیست. مقابل شدن موراکامی هفتاد ساله با داستانی که در چهل سالگی نوشته، همان مقابله راوی نوجوان و راوی چهل ساله است. خلاصه اینکه کتاب موراکامی را می شود مانند پازلی از استعارات نگاه کرد و سعی کرد آن را با تکیه بر باورها و علایق حل کرد. همین امر هم آثار موراکامی را در دنیا پرفروش کرده. کتاب برای افرادی که علاقه به کتابهای سورئال یا تخیلی ندارند جذابیت ندارد و نهایتش می شود شرایطی که کنجکاوی ببینی کدام دریچه کی و کجا باز می شود تا پازلش را حل کنی.