نظر ن_صفری برای کتاب دبی عزیز

تقریبا یک، سوم کتاب رو با بی حوصلگی خوندم و داشتم متقاعد میشدم که نصفه رهاش کنم. اما یه دفعه روند کند داستان سرعت و هیجان به خودش گرفت و رگه های معما گونه و جنایی خودش و نشون داد. (شماره ص رو نمیگم تا اسپویل نشه.) کل داستان جالب بود ولی نقطه ضعفش این بود که اینقدر همه همدیگر و میشناختن و از ۲۰ سال پیش بصورت اتفاقی بهم بر خورد میکردن که گویا داستان در یه مجتمع اپارتمانی پیش میرفت نه در کشور بزرگی مثل امریکا با اون ایالتای گل و گشاد. حالا بگذریم که نقش قانون هم کمرنگ گرفته شده بود و پلیس هم خنگ. که خب اختیارش دست نویسنده است که این زوایا احتمالا براش قابل چشم پوشی بوده، همچنین باید فرض کنیم که طرف در حد بریکینگ بد شیمیدان بوده و تونسته تریاک رو چنان فرآوری کنه که بی رنگ و بی بو بشه، بطوریکه بشه اون و توی آب معدنی بخورد کسی داد. 😅