نظر مجتبی شیخ محمدی برای کتاب صوتی هنر عشق ورزیدن

او پیوسته از اساطیر دینی مدد می گیرد و می کوشد دین را با علم درآمیزد، بی آنکه مرز این دو را بشناسد. آن جا که می نویسد «افلاطون مسیحی بود»، خطای او از یک لغزش تاریخی فراتر می رود و به وارونه کردنِ حقیقت می ماند. اگر قرار باشد کسی به کسی شباهت داشته باشد، این مسیح است که می تواند در افق افلاطون دیده شود، نه آن که افلاطون را به جامه ای نارسا و بیگانه بیاراییم. او عشق را نیز به روابط درست فرو می کاهد، حال آن که عشق خودِ رابطه نیست؛ جریانی است از زندگی، سیال و زایا، که در جان آدمی زیبایی می پرورد و از هر تعریفِ ساده انگارانه فراتر می رود. و آنچه در این کتاب از گناه و ثواب و روز رستاخیز تکرار می شود، بیش از آن که راهی به حقیقت بگشاید، به مسکنی می ماند برای ذهن هایی که از مواجهه با عمق می هراسند. انسان البته گاه به تسکین نیاز دارد؛ اما فریب آن جاست که مسکن را به جای درمان بفروشند. و خطرناک تر از ناآگاهان، آنان اند که آگاهانه بر سطحی نگری جامعه سرمایه می گذارند و از آرام کردنِ ذهن، به سود خویش می رسند.