نظر مانا کیان برای کتاب صوتی در کشور مردان

در کشور مردان فقط یک رمان درباره لیبی نیست؛ روایت زندگی آدم هایی است که زیر سایه ترس و یک حکومت دیکتاتوری نفس می کشند. برای ما هم خیلی از صحنه های کتاب آشناست؛ از خبرچین ها و اعتراف های تلویزیونی گرفته تا اعدام در ملاعام و ترسی که کم کم وارد خانه ها و حتی ذهن بچه ها می شود. کتاب قرار نیست تاریخ یک حکومت را روایت کند، فقط گوشه ای از زندگی مردم عادی را نشان می دهد، اما همین گوشه کوچک کافی است تا بفهمیم استبداد فقط زندان و شکنجه نیست، بلکه امید، عشق، خانواده و آینده آدم ها را هم آرام آرام می بلعد. وقتی امید به تغییر از بین برود، آدم ها فقط سعی می کنند، خودشان و عزیزانشان را نجات بدهند. عجیب تر از خود کتاب، بعضی نقدهاست که به جای دیدن این واقعیت، سریع برچسب «غرب پسند» می زنند؛ انگار اگر نویسنده از درد یک جامعه بنویسد، حتماً برای خوشایند غرب نوشته، نه برای روایت حقیقت. شاید اگر به جای قضاوت، فقط چند صفحه از کتاب را با ذهنی باز بخوانیم، متوجه شویم این درد، محدود به لیبی نیست و برای خیلی از ما آشناست. ترجمه و راوی هم کارشان خوب بود