نظر Elham برای کتاب ما تمامش می‌کنیم

کتاب به نظر من ارزش یک بار مطالعه رو داشت. گرچه با شخصیت ما ایرانی ها زیاد سازگار نیست ولی سرگرم کننده و تا حدی آموزنده بود. یه مواردی در داستان اصلا قابل درک نیست مثلا اینکه مادری از دیدن یه پسر در اتاق دختر پانزده سالش بدون هیچ عکس العملی رد بشه و اهمیتی به این مسئله نده یا اینکه یه پزشک با وجود اینکه خودش مدتها دروس علم پزشکی رو خونده چطور به دنبال درمان مشکل خودش نبوده یا حتی در متن کتاب اصلا اشاره ای به این مطلب نشده اگرچه شخصا در مورد اطرافیان تاثیر مشاوران روانشناس رو چندان مثبت ندیدم ولی حداقل میشد در این مورد بهش اشاره کرد یا در نظر گرفت. مسئله دیگه پذیرش عجیب رایل در خصوص جدایی اون هم فقط پانزده دقیقه بعد از تولد فرزندش بدون هیچ مقاومتی در صورتی که تا اون لحظه امیدوار به عفو و بخشش بود. حالا هرچقدر هم در قیاس لیلی برای همانندسازی زندگی آینده فرزند تازه متولد شده برای رایل میتونست احساسات پدر رو بر انگیزه باز هم اونقدر اون لحظه برای هر دو نفر پر از هیجان و تا حدود زیادی دلهره اً میتونه باشه که تصمیم گیری رو مشکل کنه و به نظرم زمان مطرح کردن جدایی در داستان حداقل از دید خواننده ای که تجربه زایمان رو داشته به موقع نبود. بهتر بود دیدار مجدد با اطلس بعد از تصمیم قطعی به جدایی صورت می گرفت اینطوری قابل قبول تر و طبق گفته نویسنده در خصوص واقعیت نمایی بهتر جلوه می نمود چرا که در تصمیم گیری برای جدایی قطعا حضور اطلس تاثیر زیادی حداقل از دید خواننده داستان بر تصمیم نهایی می توانست داشته باشه. رویهم رفته داستان بیشتر احساسی بود و چندان از دیدگاه منطقی قابل قبول نبود. چطور فردی فقط در خصوص همسرش خشونت آمیز برخورد میکنه ولی با هیچ فرد دیگری از جمله دخترش ممکنه اصلا خشونتی نشون نده