نظر Parisa برای کتاب صوتی خورشید نیمه شب

یونسبو هر بار ثابت می کند لازم نیست یک رمان بلند بنویسد تا شخصیت هایی خلق کند که تا مدت ها در ذهن بمانند. خورشید نیمه شب هم مثل «خون بر برف» روایت ساده ای دارد، اما زیر این سادگی، لایه های زیادی از تنهایی، ترس و میل به رهایی پنهان شده است. خاص ترین بخش کتاب، شخصیت اول داستان بود. او برخلاف قهرمان های کلاسیک، نه آدم خوبی است و نه تلاش می کند خودش را بی گناه نشان دهد. گذشته اش پر از اشتباه است و مدام با پیامد تصمیم هایش روبه رو می شود. اما هرچه داستان جلوتر می رود، بیشتر احساس کردم یونسبو نمی خواهد درباره جنایت حرف بزند؛ می خواهد نشان دهد حتی آدم هایی که از نگاه دیگران سقوط کرده اند، هنوز ظرفیت تغییر و انسان بودن را دارند. و فضای خاص کتاب…آن روستای دورافتاده در شمال نروژ، با خورشیدی که غروب نمی کند، فقط یک پس زمینه برای داستان نیست؛ انگار خودش یکی از شخصیت های رمان است. سکوت، طبیعت سرد و نور بی پایان، حس انزوا و فرارناپذیری را چند برابر می کنند. تضاد عجیبی میان روشنایی همیشگی طبیعت و تاریکی درون شخصیت ها وجود دارد؛ تضادی که به نظرم یکی از زیباترین جنبه های کتاب است. یکی دیگر از ویژگی هایی که در آثار یونسبو دوست دارم، ایجاز اوست. بدون اینکه وارد توضیحات طولانی شود، با چند جمله شخصیت ها را زنده می کند و اجازه می دهد خواننده خودش فاصله های خالی را پر کند. شاید همین باعث شده هنگام خواندن، بیشتر از اینکه احساس کنم در حال دنبال کردن یک داستان جنایی هستم، حس کنم کنار شخصیت ها زندگی می کنم. به نظرم «خورشید نیمه شب» در نهایت درباره امید است؛ امیدی که در غیرمنتظره ترین جاها پیدا می شود. این کتاب نشان می دهد گذشته همیشه همراه انسان می ماند اما لزوما آینده را تعیین نمیکند