استاد، ویکتور هوگو را که نوشته هایش مثال نازدنی است. راوی، رضا عمرانی، تاحد زیاد توانسته داستان را بخوبی ادا کند. کلمات و بار معنی شان، احساسات پشت هر جمله را بخوبی بیان کرده، داستان بشدت غم انگیز ولی در عین حال خود واقعیت را به تصویر می کشد. آنچه یاد انسانها را زنده نگه میدارد، حقیقتا، هنر اوست.