نظر زیبا مقدم برای کتاب صوتی مستاجر

«مستأجر» از آن رمان هایی است که ترس را نه از دل صحنه های خشن، بلکه از دل موقعیت های کاملاً عادی بیرون می کشد. نویسنده با این ایده ساده که گاهی نزدیک ترین آدم ها می توانند ناشناخته ترین افراد زندگی ما باشند، فضایی می سازد که با هر فصل، حس ناامنی در آن پررنگ تر می شود. نکته قابل توجه این رمان، شیوه بازی با ذهن خواننده است. داستان به جای آنکه مدام با حادثه پیش برود، با تغییر زاویه نگاه مخاطب پیشرفت می کند. هر بار که احساس می کنید شخصیت ها را شناخته اید، جزئیاتی تازه، تصویر قبلی را فرو می ریزد و شما را وادار می کند دوباره همه چیز را از نو کنار هم بچینید. این همان ویژگی ای است که باعث می شود تعلیق، حتی در لحظه های آرام داستان نیز از بین نرود. با این حال، رمان بیش از اندازه به غافلگیری وابسته است. گاهی پیچش های داستانی آن قدر پشت سر هم اتفاق می افتند که فرصت کافی برای تأثیرگذاری احساسی پیدا نمی کنند و بعضی از تصمیم های شخصیت ها نیز بیش از آنکه حاصل منطق داستان باشند، در خدمت پیش بردن روایت قرار گرفته اند. با وجود این، «مستأجر» اثری خوش خوان و پرکشش است که تا آخرین صفحات، مخاطب را میان شک و یقین معلق نگه می دارد. شاید این کتاب از نظر عمق ادبی اثری ماندگار نباشد، اما در خلق فضایی پراضطراب و سرگرم کننده کاملاً موفق است و برای علاقه مندان به تریلرهای روان شناختی، تجربه ای لذت بخش و فراموش نشدنی خواهد بود.