نظر لیلا برای کتاب صوتی آخرین آرزو

راستش رو بخواهید، من همیشه از داستان های فانتزی یه جورایی فراری بودم، چون فکر می کردم همه شون مثل هم هستن؛ یه جوری اژدها و جادوگر و یه قهرمان خیلی بی نقص که همه چیز رو می دونه. اما وقتی کتاب های “ویچر” (The Witcher) اثر اندژی ساپکوفسکی رو شروع کردم، کاملاً نظرم عوض شد. اول از همه، چیزی که خیلی برام جالب بود، شخصیت «گراولت» یا همون ویچر بود. اون یه قهرمان کلاسیک نیست که بخواد دنیا رو نجات بده یا خیلی اخلاق مدار باشه. اون یه آدمیه که فقط سعی می کنه زنده بمونه و کارش رو انجام بده. در واقع اون توی یه دنیایی زندگی می کنه که خاکستریه؛ یعنی نه همه چیز سیاه و بدی هست و نه همه چیز سفید و خوب. این موضوع باعث می شه داستان خیلی واقعی تر به نظر برسه. شخصیت ها همه نقص دارن، همه اشتباه می کنن و گاهی تصمیم های خیلی سختی می گیرن. سبک نوشتن ساپکوفسکی هم خیلی خاصه. اون فقط یه داستان ساده درباره هیولا کشتن نیست؛ بلکه از این داستان ها استفاده می کنه تا سیاست، نژادپرستی و مسائل اخلاقی رو به چالش بکشه. مثلاً وقتی می بینی چطور مردم از هیولاهایی که خودشون باعث ایجادشون شدن می ترسن، یا چطور سیاستمدارها از خون آدم های معمولی برای رسیدن به قدرت استفاده می کنن، واقعاً آدم به فکر می ره