نظر زیبا مقدم برای کتاب صوتی هرگز دروغ نگو

فریدا مک فادن در «هرگز دروغ نگو» بار دیگر به سراغ یکی از دغدغه های همیشگی اش می رود؛ این که حقیقت، همیشه آن چیزی نیست که در نگاه اول دیده می شود. او با بهره گیری از روایتی چندلایه، مرز میان واقعیت و فریب را آن قدر مبهم می کند که خواننده تا واپسین فصل، ناچار است در تمام قضاوت هایش تجدیدنظر کند. بزرگ ترین امتیاز این رمان، فضاسازی آن است. خانه ای دورافتاده، گذشته ای مبهم و شخصیت هایی که هرکدام بخشی از حقیقت را پنهان کرده اند، فضایی خفقان آور و پرتعلیق می آفرینند. نویسنده بدون اتکا به صحنه های پرهیجان، تنها با کاشت تدریجی اطلاعات و ایجاد تردید، کشش داستان را حفظ می کند؛ مهارتی که در تریلرهای روان شناختی اهمیت بسیاری دارد. از سوی دیگر، شخصیت ها بیش از آنکه سیاه یا سفید باشند، در هاله ای از ابهام حرکت می کنند. همین ویژگی باعث می شود خواننده مدام میان اعتماد و سوءظن در نوسان باشد. مک فادن به خوبی می داند چگونه اطلاعات را قطره چکانی در اختیار مخاطب قرار دهد و هر بار، برداشتی تازه از اتفاقات پیشین بسازد. البته رمان بی نقص نیست. در برخی بخش ها، منطق بعضی از تصمیم های شخصیت ها بیش از آنکه از دل روایت برآید، در خدمت حفظ تعلیق قرار می گیرد. همچنین اگر پیش تر آثار متعددی از این نویسنده خوانده باشید، ممکن است برخی از شگردهای روایی او برایتان آشنا به نظر برسد. با این حال، انسجام داستان و پایان بندی حساب شده باعث می شود این کاستی ها تأثیر چندانی بر تجربه خواندن نگذارند. در مجموع، «هرگز دروغ نگو» نمونه ای موفق از یک تریلر روان شناختی است؛ رمانی که بیش از آنکه بر شوک های ناگهانی متکی باشد، بر هنر پنهان کردن حقیقت و هدایت ذهن خواننده استوار است. کتابی که پس از پایان نیز ذهن را رها نمی کند