نظر آذرخش برای کتاب دختران قلعه شنی

بنده قبل از مطالعه ی این کتاب؛ کتابِ آروسیاک بازمانده ی خوی به قلم خانم رزمری هارطونیان که اشاره به نسل کشی ارامنه داره رو مطالعه کرده بودم. حجم جنایات توسط حکام کشورهای مختلف و بدلایل گوناگون در دوره های مختلف انقدر حجیم و گسترده ست که هیچگونه قابل توصیف نیست . پایانی هم بر این جنایات نبوده و نخواهد بود. هر چند همواره به مطالعه ی تاریخ توصیه شده اما بنظرم وقتی کاری از کسی ساخته نباشه مطالعه ی زیاد این قبیل کتب بدتر فرسودگی روح رو بدنبال داره. در این کتاب؛ اندوهِ سرگذشت و مرگ کارین که روح بزرگی هم داشت بیشتر از سرگذشت بقیه غصه دار و ملولم کرد. نه که مرگ و مصیبت سایرین بی اهمیت باشه، حقیقتا نفرتی از آرمن و الیزابت پیدا کردم بخاطر شتابزدگیشون در برقراری ارتباط. بهرحال مثل آرمن کم نبود و شاید بهتر بود بیشتر صبوری و خودداری میکرد. شاید هم تقدیر این بود الیزابت از بین اون همه مرد به آرمن دل ببنده که در نهایت مرگ کارینِ بزرگوار هم به اون شکل رقم بخوره. مثل همیشه آرزومندیم پایانی باشه بر جنگها و جنایات ایجاد برقراریِ صلح و ثبات و آرامش. سپاس.