نظر مجتبی شیخ محمدی برای کتاب صوتی زندگی در جهان خودآگاه

کتابِ دکتر الکساندر بیش از آن که اثری علمی یا معنوی باشد، تلاشی است برای فروشِ وهم در پوششِ علم. نویسنده با تکیه بر عنوانِ پزشکیِ خود، تجربه‌ای شخصی و اثبات ناپذیر را به صورت حقیقتی قطعی عرضه می‌کند و از اعتمادِ مخاطب به علم بهره می‌برد. مشکلِ اصلیِ کتاب، فقط اغراق نیست؛ بلکه آمیختنِ آگاهانه‌ی تجربه، احساس، معنویت، و واژگانِ علمی برای ساختنِ متنی است که عمیق به نظر برسد، بی آن که از انسجامِ فکری برخوردار باشد. او مفاهیمِ فلسفی، دینی، و علمی را بی دقت و گاه متناقض کنار هم می‌گذارد و از این راه، به روایتِ خود اعتباری مصنوعی می‌بخشد. حاصلِ کار، نه کشفِ حقیقت، بلکه تولیدِ توهّمِ حقیقت است. این کتاب، به جای آن که خواننده را به تفکر دعوت کند، او را با تسلّیِ آماده و پاسخ‌های ساده پسند آرام می‌کند. از همین رو، اثرِ الکساندر را باید نمونه‌ای از پوپولیسمِ فکری دانست: متنی که از ناآگاهی، ترس، و نیازِ عاطفیِ مخاطب تغذیه می‌کند و به جای روشن گری، ابهام را آراسته تر می‌سازد.