نظر عسل برای کتاب خانه آن سوی دریاچه

اوائل کتاب یک ریتم یکنواخت و تقریبا کند رو داریم که خیلی اذیت کننده نیست و ذهنتون رو آروم نگه میداره اما بعد از دو سوم کتاب یک تغییر ناگهانی رو تجربه می‌کنید که وارد مرحله هیجانی میشید اما نتیجه اینقدر دور از ذهن هست که انگار دارید کتاب‌های تخیلی رده سنی نوجوانان رو می‌خونید تازه میاید خودتون رو با مسائل تخیلی وفق بدید که با یک چرخش ناگهانی دوباره سعی میکنه شما رو درگیر مسائل واقعی بکنه و در آخر داستان مثل فیلم‌های آبکی ایرانی همه چی به خیر میگذره و همه با هم به خوبی و خوشی زندگی میکنن. راستش با اینکه کتاب‌های این نویسنده رو دوست دارم اما به نظرم تو این کتاب چندین ایده رو با هم تلفیق کرده بود که البته هر کدومش به تنهایی تبدیل به کتاب بی نظیری میشد اما وقتی همه رو با هم تو یک کتاب جمع کرده بود مرتب احساس میکردی نویسنده از این شاخه به اون شاخه پریده. در نهایت به نظر تو رده بندی باید جزو کتاب‌های تخیلی در نظر گرفته بشه نه معمایی و جنایی.