نظر محمدرضا جوادی برای کتاب صوتی خسرو و شیرین

خسرو و شیرین از آن کتاب هایی است که اگر فقط اسمش را شنیده باشی، فکر می کنی یک عاشقانه معمولی است؛ اما وقتی شروع به خواندنش می کنی، می بینی عشق در این داستان اصلاً راحت نیست. هر بار که فکر می کنی خسرو و شیرین قرار است به هم برسند، یک اتفاق تازه همه چیز را به هم می ریزد. همین باعث می شود داستان، با وجود اینکه صدها سال پیش نوشته شده، هنوز هم کشش خودش را حفظ کند. چیزی که بیشتر از همه به چشم می آید، شخصیت شیرین است. برخلاف خیلی از داستان های قدیمی، او فقط منتظر نمی ماند تا کسی نجاتش بدهد. برای خودش تصمیم می گیرد، روی حرفش می ایستد و عزت نفس دارد. حتی گاهی احساس می کنی از خسرو هم قوی تر و منطقی تر است. البته باید قبول کرد که این کتاب برای همه مناسب نیست. اگر حوصله شعرهای طولانی و توصیف های زیاد را نداشته باشی، ممکن است بعضی قسمت ها برایت کند پیش برود. نظامی گاهی آن قدر با جزئیات صحنه ها را توصیف می کند که دلت می خواهد زودتر دوباره به اصل داستان برگردد. در آخر، «خسرو و شیرین» فقط یک داستان عاشقانه نیست؛ داستانی است درباره عشق، غرور، صبر و انتخاب های سخت. شاید بعد از تمام کردنش بیشتر از اینکه عاشق خسرو شوی، دلت برای فرهاد بسوزد و شیرین را تحسین کنی. همین هم نشان می دهد که این کتاب، بعد از قرن ها، هنوز می تواند احساسات خواننده را درگیر کند.