نظر Anita برای کتاب کمال نرگس

چیزی که این کتاب را از بقیه کتاب های حوزه دفاع مقدس متمایز می کند، این است که نویسنده فقط به خودِ شهید نمی پردازد؛ بلکه با یک هنرِ خاص، ما را می برند داخلِ خانه ی آن ها. یعنی ما هم با «نرگس» (همسر شهید) زندگی می کنیم، هم با فرزندانی که در میانِ کودکی، با خبرِ شهادت پدرشان بزرگ می شوند، و هم با آن مادری که سال هاست با انتظارِ مفقود شدن فرزندانش، در یک آزمونِ بی انتها ایستاده است. تغییرِ راویان در هر فصل، باعث می شود که آدم حس کند در خانه ی آن ها نشسته و هر کدام از اعضا، بخشی از یک زخمِ بزرگ را برای ما تعریف می کنند. ساختار کتاب به گونه ای طراحی شده که خواننده را از یک حریمِ شخصی (ازدواج و زندگی مشترک) به یک حریمِ اجتماعی و حماسی (شهادت) و سپس به یک حریمِ عمیقاً انسانی و دردی (انتظارِ مادرِ مفقودالاثر) می برد. نویسنده با استفاده از ایهام در نام «کمال»، از همان ابتدا فضایی مرموز و عمیق برای اثر ایجاد کرده است. انتقالِ راوی از همسر به فرزند و در نهایت به مادر، باعث شده که ما شاهدِ یک «زنجیره از فقدان ها» باشیم که هر کدام از زاویه ای متفاوت تعریف می شود.