نظر Mandana برای کتاب صوتی می‌خواهم بمیرم اما می‌خواهم تئوکبوکی بخورم

اهمیتِ پذیرش خود: نویسنده می آموزد که نباید منتظر بماند تا «کاملاً خوب شود» تا خودش را دوست بدارد. او باید یاد بگیرد که با همین حالِ بد و زخم هایش، خودش را بپذیرد. کمال گرایی سمی: کتاب تأکید می کند که کمال گرایی، دشمنِ آرامش است. تلاش برای بی نقص بودن در همه زمینه ها، یکی از عوامل اصلیِ اضطرابِ نویسنده است. تفاوت بین «عزت نفس» و «اعتمادبه نفس»: نویسنده در می یابد که داشتن اعتمادبه نفس (توانایی انجام کارها) کافی نیست؛ او نیاز دارد به عزت نفس (دوست داشتنِ خود صرف نظر از موفقیت ها) برسد. این کتاب برای چه کسانی مفید است؟ کسانی که دچار «خستگیِ روحیِ مزمن» هستند. افرادی که با خودِ درونی شان بسیار سخت گیر و قضاوت گر هستند. کسانی که در عینِ داشتنِ زندگیِ عادی، در درون احساسِ پوچی یا گم شدگی می کنند. صداقتِ بی رحمانه: نویسنده برخلاف بسیاری از کتاب های انگیزشی، سعی نمی کند به زور لبخند بزند یا نسخه های شادمانیِ پوشالی بپیچد. تسکینِ درونی: خواننده با خواندن این کتاب متوجه می شود که «تنها نیست» و بقیه هم دقیقاً همین کشمکش های درونی را دارند. لحنِ غیرِقضاوتی: هیچ کس در این کتاب قضاوت نمی شود، حتی خودِ نویسنده بابتِ فکر کردن به مرگ. زندگی در لحظه (حتی در خوردن): لذت بردن از چیزهای کوچک و ساده ای مثل تئوکبوکی (غذای سنتی کره ای)، استعاره ای است از پیوند دوباره با لذت های زندگی در میانه تاریکیِ روح. شجاعتِ ابرازِ حالِ بد: کتاب به خواننده یاد می دهد که لازم نیست همیشه بگوییم «خوبم». صادق بودن با خود درباره ی دردهایمان، اولین قدم برای شفای واقعی است.