نظر zahrasharifi sharifi برای کتاب صوتی یادداشت‌های زیرزمین و شب‌های روشن

بلاخره این دوتا کتاب که کلی تعریف شنیده بودم در موردشون رو خوندم، کتاب اول اینطوری شروع می‌شه که اصلاً وارد یه داستان معمولی نمی‌شی، بلکه با یه مردی طرفی که از همون اول توی یه فضای تنگ و تاریک ذهنش نشسته و داره با خودش و دنیا دعوا می‌کنه. بعد کم‌کم حرف‌هاش درباره گذشته، رفتارهای عجیبش با آدم‌ها، و نفرتش از جامعه و حتی خودش باز می‌شه. عملاً اتفاق خاص و هیجان‌انگیز بیرونی نداره، بیشتر همه‌چیز توی فکر و ذهن راوی می‌گذره و همین باعث می‌شه برای خیلی‌ها خسته‌کننده یا سنگین باشه، کتاب شب‌های روشن برعکس از همون اول یه فضای داستانی ساده و آروم داره. یه مرد تنها توی شب‌های سن‌پترزبورگ با دختری آشنا می‌شه و کم‌کم بینشون یه رابطه احساسی شکل می‌گیره. داستان بیشتر درباره امید، عشق کوتاه‌مدت و تنهایی آدم‌هاست و روندش هم خطی و راحت جلو می‌ره تا آخر که یه جور پایان تلخ و احساسی داره. متشکرم از آقای آرمان سلطان زاده که فقط بخاطر گویندگی ایشون این کتاب هارو خوندم وگرنه تنها اثر قابل توجه از داستایوفسکی فقط جنایت و مکافاتِ و یکمم نازنین.... باتشکر از همگی