آخرین روز یک محکوم به اعدام» صرفاً یک رمان نیست؛ یک بیانیهٔ حقوق بشری و یک شاهکارِ تکنیکِ روایت است. قدرتِ آن در این است که خواننده را آنقدر در پوستِ یک محکومِ بهمرگ فرو میبرد که تا ابد، هر بار که نامِ "مجازاتِ اعدام" را بشنود، صدایِ چرخِ دندانههای گیوتین را در گوشش خواهد شنید. این کتاب را فئودور داستایوفسکی، که خود طعمِ مرگ را چشیده بود، "مطلقاً واقعگراترین و صادقترین چیزی که هوگو نوشته" نامیده است.