نظر فاطمه زهرا برای کتاب نازنین: یک داستان خیالی

نمیدونم تحلیل درستیه یا نه اما من با شخصیت مرد گاهی همذات پنداری میکردم چرا؟ چون بنظرم اونقدر که تو ذهن خودش زندگی یمکردو در افکار خودش غرق بود وه باعث شد فرصت ها و واقعیات زندگیش رو نبینه و اونهارو از دست بده تک تک اتفاقات رو اونقدر در ذهنش بزرگ کرده بود که نمیتونست بیانش کنه و حجم زیاد اونها باعث میشد سکوت رو انتخاب کنه و توقع داشته باشه احساساتش حدس زده بشه اتفاقی در هنگ براش افتاده بود شاید اونقدراهم بزرگ و دشوار نبود اما چون تو افکار خودش همش درحال جنگ و انکار کارش بود که بزرگترین سرخوردگی و شکست زندگیش میدونست در کل دیدی که من داشتم و شاید نتیجه درست یا علطی که ازش گرفتم این بود که صحبت کنیم درجای و زمان درست صحبت کنیم از احساسات و افکارمون بگیم و این ترس از قصاوت اشتباه رو کنار بگذاریم چراکه این ترس از قضاوت باعقثافکار بدتر و سنگین تری در خودمون میشه و همین ممنون از کتابراه❤️