نظر محمدعلی آزادوند برای کتاب اژدها

این کتاب شعرهاش طولانی ئه. در ترجمه ی شعرهای طولانی باید لحنی رو به کار برد که خواننده رو مجاب کنه به خوندن. این ترجمه ها حالت موعظه پیدا کرده؛ آدم فکر می کنه داره به موعظه های یک کشیش پیر گوش می ده که خودش از فرط تکرار، طولی وار در حال اداکردن شون ئه.