نظر Masoud Tahniat برای کتاب صوتی مسخ

آدم ها تا وقتی به دردت بخورند، دوستت دارند. این شاید بی رحمانه ترین حقیقتی باشد که کافکا روبه روی ما می گذارد. گرگور سامسا فقط یک حشره نشد؛ او از لحظه ای که دیگر نتوانست کار کند، از انسان بودن هم سقوط کرد. خانواده ای که سال ها روی شانه هایش ایستاده بودند، کم کم از او فاصله گرفتند، انگار هیچ وقت وجود نداشته است. شاید همه ی ما روزی مسخ شویم؛ نه به یک حشره، بلکه به موجودی که دیگر کسی حاضر نیست صدایش را بشنود. ارزش انسان، برخلاف چیزی که دوست داریم باور کنیم، اغلب نه به خودِ او، بلکه به کارکردش گره خورده است. کافکا امید نمی دهد؛ فقط آینه ای جلوی صورتت می گیرد و می پرسد: اگر فردا دیگر به درد هیچ کس نخوری، چند نفر هنوز تو را همان انسان سابق خواهند دید؟