نظر رضا کاویان برای کتاب پیرمرد و دریا

اسکلت ماهی ماند. غرور سانتیاگو ماند. کوسه ها همه فریب خوردند. نجوای پیرمرد و ماهی، اعتماد مانولین به پیرمرد، ارادت سانتیاگو به دیماجیوی بزرگ و پدر ماهیگیرش و این دیالوگ باشکوه: آدمی زاد برای شکست خوردن ساخته نشده اون میتونه نابود بشه اما شکست نمیخوره. واین آخری؛ اونجا که پیرمرد به خودش میگه: تو ماهی رو به خاطر زنده موندن و فروختن گوشتش نکشتی. تو اونو بخاطر غرورت و اینکه ماهیگیر هستی کشتی.