نظر آرثئا برای کتاب روان‌های آزرده

حس درهمی نسبت به این کتاب دارم. تأثیرگذار بود اما یه جاهایی هم توصیفات زیاد، درهم و شلخه داشت. موقع تعریف کردن خط زمانیش عوض میشد و کرکترای زیاد و غیرضروری ای توش بود که موضوع رو به حاشیه میکشوند اما در کل از اون کتابا بود که ته نشین میشه توی روحت! یه سری حقایق تاریک و تکون دهنده رو توی خون بارترین روزهای جنگ به تصویر کشیده بود که قرار نیست تصویرش از یادتون بره! خیلی چیزهاش حالت ابهام داشت مثل مرگ بل دوژور، اینکه آیا دستنیا مقصر بود یا نه و... پایانش هم یجورهایی شوکه کننده بود اما دور از انتظار نبود. به نظرم ذات آدم ها و خشونت و زشتی جنگ رو خیلی خوب نشون میداد، بدون پرده پوشی یا تلاش برای تحریف. فقط داشت رنج و نفرتی رو که هر کسی توی اون دوران از سر گذرونده بود بازگو میکرد. به قول ژوزفین "همه چیز نه سیاه سیاه است نه سفید سفید. آدم ها و روح هاشان هم همین طور. "یه توصیه هم دارم برای کسایی که این کتاب رو انتخاب میکنن؛ موقع خوندن گاهی به خاطر پراکنده بودن مطالب یا توصیفات نامرتبط ممکنه خسته بشید اما صبوری کنید، کتاب رو ول نکنید و ادامه بدید چون ارزش خوندن داره.