نظر مژگان درفشی برای کتاب صوتی روزها در کتابفروشی موریساکی

روزها در کتابخانه موریساکی» برای من بیشتر از یک داستان آرام درباره ی کتاب ها، روایتی درباره ی مکث بعد از فروپاشی است. نقطه ی قوت کتاب در فضایی است که می سازد؛ کتابخانه فقط یک مکان نیست، بلکه جایی است برای فاصله گرفتن از آشفتگی و نگاه دوباره به خود. آنچه این رمان را برای من قابل تأمل کرد، بیشتر از خود ماجرا، نحوه ی کارکرد شخصیت ها بود. به نظرم شخصیت های فرعی، به خصوص دایی و زن دایی، بیشتر از آنکه به شکل مستقل پرداخت شده باشند، در خدمت تغییرِ تدریجیِ تاکاکو قرار دارند. زن دایی در ابتدا شخصیتی بی ملاحظه و حتی آزاردهنده به نظر می رسد، اما روایت کم کم سعی می کند لایه ی پنهان تری از او را نشان دهد. این تغییر زاویه دید برای من جالب بود، هرچند کاملاً بی نقص و قانع کننده پیش نمی رود. نکته ای که برایم باقی ماند، سرعت روند ترمیم تاکاکو بود. کتاب به جای آنکه پیچیدگی درمانِ روانی را با جزئیات نشان دهد، بیشتر بر امکانِ آرام شدن و دوباره ایستادن تأکید می کند. شاید همین انتخاب باعث شده روایت لطیف و خواندنی بماند، اما در عین حال کمی هم ساده سازی شده به نظر برسد. در مجموع، این رمان را بیشتر از آنکه درباره ی درمان کامل بدانم، درباره ی امکانِ بازگشت می دانم؛ روایتی آرام درباره ی زخم، مکث، و شروعی دوباره... ممنونم از کتابراه و گویندگی خوب این کتاب✌️🙏🌹