نظر Alireza.Khan برای کتاب صوتی بیابان تاتارها

از آن دسته رمان هایی است که ظاهرش درباره یک دژ مرزی و انتظار برای دشمنی خیالی است، اما در ژرفای خود، سرگذشت عمر انسان را روایت می کند. قهرمان داستان، جیووانی دروگو، با آرزوی افتخار و شکوه نظامی وارد دژ باستیانی می شود؛ جایی که گمان می کند اقامتش کوتاه خواهد بود، اما سال ها و سپس تمام زندگی اش را در انتظار حادثه ای می گذراند که هرگز آن گونه که باید فرا نمی رسد. بزرگ ترین دستاورد رمان، تبدیل «انتظار» به یک شخصیت نامرئی است. بوتزاتی نشان می دهد که زندگی همیشه با شکست های بزرگ نابود نمی شود؛ گاهی در سکوت، در تعویق های پیاپی و در امید بستن به فردایی که مدام عقب می رود، فرسوده می شود. بیابان روبه روی دژ، تنها یک جغرافیا نیست؛ نمادی از آینده ای مبهم و آرزوهایی است که انسان همه چیز خود را به پای آن ها می ریزد.نثر کتاب ساده اما عمیق است و همین سادگی، بار فلسفی اثر را سنگین تر می کند. فضای دژ، با آن سکون وهم آلود و تکرار روزها، احساس خفگی و پوچی را به خواننده منتقل می کند. هرچه داستان پیش می رود، این پرسش پررنگ تر می شود که آیا دروگو قربانی سرنوشت است یا اسیر انتخاب های خودش؟ پایان رمان نیز از درخشان ترین بخش های آن است؛ جایی که دروگو سرانجام با حقیقتی تلخ روبه رو می شود: زندگی منتظر کسی نمی ماند. شکوهی که تمام عمر در جست وجویش بود، درست زمانی از راه می رسد که دیگر توان بهره بردن از آن را ندارد. با این حال بوتزاتی پایان را به یأس مطلق نمی سپارد؛ در واپسین لحظات، نوعی وقار و آشتی با سرنوشت در شخصیت دروگو دیده می شود که به اثر رنگی انسانی و تأمل برانگیز می بخشد.بیابان تاتارها رمانی است درباره گذر زمان، فریب امیدهای دوردست و بهای سنگینی که انسان برای تعویق زندگی می پردازد.