نظر محمدرضا جوادی برای کتاب 48 قانون قدرت

انگار نویسنده کتاب نشسته چند صد سال تاریخ، دربارها، جنگ ها و بازی های سیاسی را زیر و رو کرده و بعد گفته: «ببین دنیا واقعاً چطوری کار می کند، نه آن طور که دوست داریم کار کند.» نکتهٔ جذاب کتاب این است که پر از داستان های واقعی از پادشاهان، سیاستمداران و فرماندهان است. برای همین خشک و تئوری نیست. هر قانون را با چند ماجرای تاریخی توضیح می دهد و همین باعث می شود خواننده خسته نشود. اما مشکل کتاب هم دقیقاً همین جاست. بعضی از قوانین خیلی بدبینانه اند. مثلاً گاهی حس می کنی نویسنده فرض کرده همهٔ آدم ها دنبال قدرت اند و روابط انسانی بیشتر یک بازی شطرنج است تا دوستی و اعتماد. اگر کسی کتاب را بدون تفکر انتقادی بخواند، ممکن است به این نتیجه برسد که برای موفقیت باید همیشه حسابگر و حتی فریبکار باشد. برای من، ارزش اصلی کتاب در این نیست که قوانینش را اجرا کنی؛ ارزشش در این است که بفهمی بعضی آدم ها چطور فکر می کنند و چطور بازی قدرت را انجام می دهند. مثل یاد گرفتن فنون دفاعی است؛ لازم نیست خودت حمله کنی، ولی خوب است حمله را بشناسی.