نظر مهناز فروغیان برای کتاب نه حوا، نه آدم

اگر بخواهم در یک جمله نظرم را بگویم: «تجسم انجماد در کالبد یک رابطه بیگانه وار» «خوانش من از اثر "نه حوا نه آدم" با حسی عمیق از انجماد و فاصله گذاری همراه بود. املی نوتوم در این کتاب، به جای روایت یک داستان عاشقانه، به کالبدشکافی "بیگانگی" در غالب یک رابطه پرداخته است. فضای حاکم بر داستان، به نظر من سرد و یخ زده است؛ گویی نویسنده به عمد مرزهای نامرئی میان دو شخصیت را برجسته کرده تا نشان دهد چگونه تفاوت های فرهنگی و ناتوانی در ترجمه درونی احساسات، می تواند حتی در اوج میل به نزدیک بودن، مانع از پیوند روحی شود. اگرچه این فضای سرد برای برخی خوانندگان، بی روح به نظر می رسد، اما به باور من، همین سردی هسته اصلی و پیام پنهان کتاب است: اینکه عشق همواره به معنای درک کامل دیگری نیست و گاهی به معنای تنها ماندن در حضور دیگری است. با تشکر از کتابراه